Midden in de angst…

19 November 2018 0 By leerdynamiek

Bang…zó bang… wat als het niet lukt? Wat ga ik dan doen? Mijn missie ‘one happy family’ kan dan zo de prullenbak weer in…
Maar wat als…het wél lukt?
Kan ik dit wel aan? Lukt het om het allemaal alleen te doen? Wie raak ik allemaal kwijt door deze keuze, wie blijft? Ben ik daar dan wel blij mee? Ik ben nu al zo moe, dat red ik helemaal niet, ook nog een kindje erbij…

Mn hoofd loopt om…het tolt om de vragen heen, om de gedachten heen. En ik weet: het zijn maar gedachten, ik bén mn gedachten niet. Maar het verteld wel waar ik onzeker over ben. Over mezelf. De keuze om alleenstaand moeder te worden is niet niks, het is niet zomaar een keuze, het is niet ‘o…maar dat doe ik wel even’. Het is enorm confronterend om steeds met mijn eigen angsten (en die van anderen!) te zijn. Het kost energie, ik word er onrustig en onzeker van…

Ik ben bang….Ow wacht… nee… ik héb last van deze angst, want ik bén niet mijn angst. Wat zou deze angst me te vertellen hebben, me te leren hebben? Waarschijnlijk dat ik op mezelf mag vertrouwen. Dat ik mag zijn wie ik ben. Alleen en in contact met anderen. De angst om niet goed genoeg te zijn, het niet goed genoeg te doen, de angst om fouten te maken, de angst om te blokkeren, geen liefde meer te kunnen voelen en toelaten. Het komt allemaal weer voorbij.

Het moment van de waarheid komt steeds dichterbij. Het onderzoek is bijna voorbij. De mogelijkheid om mijn diepste wens in vervulling te laten gaan is bijna daar… laat mijn diepste wens nu ook mijn grootste angst zijn… en bingo… ik ben hier dus bezig met het grootste project in mijn leven…een kindje…mijn kindje… ik hoop zo dat het er mag zijn… maar God… wat ben ik bang…

Om me heen zie ik papa’s en mama’s, soms moe, soms boos, soms blij, soms opvoedend, soms knuffelend…ik wil dat ook… als ik met een moeder of een vader praat over hun kind en ik hoor de liefde in hun stem, ik zie de liefde in hun ogen…dat wil ik ook…

Als het lukt… dan gaat mijn wereld zoals ik die nu ken volledig op z’n kop… alles veranderd. Van slapen tot eten, van zelf alles kunnen bepalen naar rekening houden met, misschien van een eigen huis naar een huurhuis, van een leuk sociaal netwerk naar mensen die ik nu nog niet ken, misschien moet ik mn baan wel opgeven… En ik heb hier last van, last van de angst voor het onbekende. Het gevoel te hebben álles los te moeten laten, mijn leven weer op losse schroeven te zetten, met alle onzekerheden die er dan gratis bijkomen.

Mijn cadeautje voor 2019