Je (innerlijke) kind

1 December 2018 0 By leerdynamiek

Dansen…ik vind t heerlijk. Lekker losgaan, niet nadenken, mee laten voeren op het ritme van de muziek. Vroeger onder de douche, later in de discotheek het afgelopen jaar 5-ritmes en de laatste maand ben ik Tandance uit aan het proberen. Nu kwam ecstatic-dance voorbij.

Waarbij ik voorheen vooral me terugtrok in mezelf of samen op afstand danste (ik neem aan dat je het nummer: ‘ik heb stiekem met je gedanst’ wel kent), was daar vooral het verlangen om samen met een man heel intens en intiem te dansen. Maar…Ow wat heb ik daar een oordeel over! Dat mág niet, want het is niet je partner…het ziet er zó slétterìg uit….dat dóé je niet in het openbaar…
Daarnaast is er ook nog de angst voor afwijzing of het ‘niet goed genoeg’ gevonden worden…en zo komen er nog wel meer gedachten voorbij. Gevolg: als ik dan een man zag waarmee ik dan zo wilde dansen, dan ging ik daar vooral veel omheen cirkelen, kijken en als hij kijkt vooral niet kijken, om daar dan vervolgens een wat gefrustreerd gevoel aan over te houden.

En elke keer als ik het zie bij een ander, komt bij mij het verlangen omhoog: dát wil ik ook! Ik wil vrij zijn én zo intiem met iemand kunnen dansen, zonder dat ik daarna met handboeien om meteen in een relatie sta (en ik weet dat een relatie ook vrij kan zijn…maar zo voelt het nog niet voor mij).

Na een jaar vol zelfonderzoek, vol buiten mn comfortzone stappen, vol tegen muurtjes aanknallen, vol mn eigen belemmerende gedachten en overtuigingen tegenkomen…was daar eindelijk de avond…het moment…die ik vol pakte…op blote voeten, maar met de stoute schoenen aan… en WoW…wat heb ik daarvan genoten! Ik kan je vertellen: er was niks stiekems aan!

Een volgende dag kreeg ik een berichtje van een (andere!) meneer die er die avond ook was. Ik was blij verrast met wat hij schreef, daarnaast raakte het me: ik voelde me écht gezien… ik zou ‘spelend en verbindend’ de dansvloer overgaan (ooo, Hell yeah!) en dat het mooi was om te zien hoe ik aan het onderzoeken ben (check!).

Vervolgens, omdat we nog toch facebookvriendjes waren, had hij gelezen over mijn moederwens. En stelde deze vraag: hoe zou het zijn…om nu al te ervaren hoe het is om diezelfde immens liefdevolle moeder voor jouw innerlijke (gekwetste) kind te zijn?

WoW…die zag ik niet aankomen…ik voel me al moeder…en dat klopt…in ieder geval van mijn innerlijke kind… en daar mag ik vol liefde voor zorgen! Wat een cadeautje…