“Als we het je zouden kunnen verbieden…”

13 November 2018 0 By leerdynamiek

Toen ik mijn ouders van de zomer vertelde over mijn moederwens en het net nieuw geboren plan om dit als alleenstaand moeder te doen, reageerde ze niet erg enthousiast. De schrik was heftig, waarmee ik het temperde: ik ga het onderzoeken, ik weet nog niet of ik het echt ga doen.

En dat onderzoek, daar ben ik nog steeds mee bezig. Ik onderzoek klinieken, verzekeringen, verschillende manieren van doneren, ik bedenk donoropties, ga in gesprek met heel veel mensen die wel of niet bewust alleenstaand ouder zijn. En nee…ik ben nog niet letterlijk pogingen aan het doen, maar die stap komt wel steeds dichterbij.

Één van mijn onderzoeken was om te kijken hoe mijn ouders er nu instonden. Na het gesprek in de zomer had ik het gevoel gekregen dat ze niet direct stonden te juichen. Sterker nog, het voelde alsof ze niet achter mn keuze stonden. Ik wilde dit zeker weten, want misschien had ik me dit wel aangepraat.

En dus…ging ik dat gesprek aan.

Er werd letterlijk gezegd: “als we het je zouden kunnen verbieden, dan zouden we dat doen”.
Zo…boem…daar mag ik het mee doen.
Mijn gevoel klopte dus.

En even, voordat iedereen eroverheen valt: ik heb hele lieve ouders, met een heel mooi contact en een hele mooie verbinding. De deur staat altijd open, en nog steeds: mijn kind is welkom: hoe dan ook! Maar…ze zijn het niet eens met mijn keuze om dit alleen te doen. Ze maken zich zorgen.
Anders dan ik, kennen zij geen bewust alleenstaande moeders die het alleen doen en daar gelukkig en blij mee zijn. Anders dan ik kennen zij niet de succesverhalen van mannen en vrouwen die het samen wilden doen, maar waarbij dat niet lukte, het nu alleen doen en heel blij worden van hun kinderen.

Ze maken zich zorgen… en je zorgen maken om iemand…zegt dat je van die persoon houdt…
Nou…papa en mama… ik hou ook van jullie!